លោកប៊ូ ផុងជាអ្នកប្រាជ្ញវិទ្យាសាស្ត្រជាតិបារាំងម្នាក់ គាត់ជាអ្នកធ្វើ ការមួយយ៉ាងឯក តែគាត់មានទម្លាប់សម្រាន្តទ្រមក់ ។ រាល់ព្រឹកគាត់តែងធ្វើអ្វី “ខាតពេលសន្លឹកថ្ងៃនេះ” ។ ប៉ុន្តែគាត់មិនដែលភ្ញាក់ទាន់ពេលវេលាសោះ សង្ឃឹម ខ្លួនឯងមិនកើត គាត់ក៏ប្រាប់អ្នកបម្រើឈ្មោះកោសិប ឲ្យដាស់គាត់នៅវេលា ម៉ោង ៦ ព្រឹក។ ថ្ងៃបន្ទាប់ៗមក អ្នកបម្រើដាសំអង្រួនគាត់តាមពេលណាតំ តែគាត់គ្រាន់តែថ្ងូរអ៊ីអី៖ មិនព្រមក្រោកពីដំណេកឡើយ ។ តាមទំនងនេះ តាម ទំនងនេះគាត់នៅតែភ្ញាក់ពីដំណេកយឺតដដែល។ ក្រោយមកគាត់បង្គាប់អ្នកបមើជាថ្មីទៀត : បើដល់ម៉ោង៦ព្រឹកហើយ អញនៅតែដេកដំអក់ទៀត ឯងត្រូវបើ មធ្យោបាយយ៉ាងណាឲ្យអញចាកចេញពីដំណេកកុំបីខាន។ មិនរវល់ច្រើន ស្អែក ឡើងអ្នកបម្រើកាន់ថូទឹកមួយទៅឈរនៅក្បែរគ្រែ រង់ចាំម៉ោង ៦ ព្រឹក ។ គ្រាន់ តែនាឡិកាវាយម៉ោងចប់ គាត់ផ្ទាំងថូចាក់ទឹកចំមុខអ្នកប្រាជ្ញហើយឈរប្រុងច្រាន ចៅហ្វាយទម្លាក់ពីលើគ្រែទៀត កុំតែពេលនោះចៅហ្វាយ ត្រូវទឹកចូលច្រមុះ រក ដង្ហើមមិនរួច ខំក្រោកឡើងទាន់ កុំអីមានហេតុធំ ។ នៅថ្ងៃនោះ លោកប៊ូ ផុង ធ្វើការបានសន្លឹក ។
ថ្ងៃក្រោយមកសើ សិបអ្នកបម្រើនៅតែដាស់ចៅហ្វាយគាត់តាមរបៀប មុនដដែល អ្នកប្រាជ្ញយើងទ្រាំមិនបាន ក៏កខ្លួនរួចពីទម្លាប់ទ្រមក់នេះទៅ ។ ចាប់ពីថ្ងៃនោះមក គាត់បានភ្ញាក់ពីព្រហាម ហើយនិពន្ធពីសត្តវិទ្យាបានច្រើន ។ នៅដំណាច់ឆ្នាំ គាត់មានប្រសាសន៍ "សើ សិបត្រូវបានចំណែកសៀវភៅ
បី ឬបួនក្បាលជារង្វាន់” ។ (ដកស្រង់ពីសៀវភៅភាសាខ្មែរថ្នាក់ទី៧បោះពុម្ភ ឆ្នាំ២០០១)
