ព្រឹកថ្ងៃអាទិត្យមួយ សុភាពអផ្សុកបានសុំម្តាយទៅដើរកម្សាន្តនៅទី សួនសាធារណៈ នៅពេលចុះពីស៊ី នាងក្រឡេកឃើញមិត្តរួមថ្នាក់ពីរនាក់ បម្រុងចេញពីជើងម៉ាសូនច្បារ ។ ដោយចង់បានគ្នាជជែកលេងនាងក៏ស្ទុះជកគ ជ្រែកឯងស្រែកប្រកូកហៅកោកៗ ធ្វើឲ្យមនុស្សទាំងអស់បែរមើលមកនាងគប់ គ្នា។ សុភាព និយាយខ្លាំងៗសើចក្អាកក្អាយដោយឥតបានមើលអ្នកជិតខាង ឡើយ ។ មិត្តនាងម្នាក់បានកេះនាង ហើយពោលខ្សឹបៗ : នែ ភាពមើលន៏ ! គេ មើលឯងត្រប់គា្ន ។ និយាយតិចល្មមតែពីរនាក់គា្នយើងទៅបានហើយ ពេល នេះទើបសុភាពចាប់អារម្មណ៍ មើលគេឯងជិតខាង ។
នាងយកដៃខ្ទប់មាត់ នឹក ខ្មាស ហើយស្តាយកំហុសដែលខ្លួនធ្វើកន្លងមក ។ នាងនិយាយតអៀនត អឺ - អឺ - ខ្ញុំរវល់តែអរដោយឃើញពួកឯងក៏ភ្លេចខ្លួន។
• មនហើយមិត្តម្នាក់ទៀតនិយាយពេលឯងស្ទុះមកអំបាញ់មិញបានទាំងពារលោកយាយម្នាក់នោះទៀតផង។ គាត់អាចវាយតម្លៃថាយើងជាកូនក្មេងអត់ពូជ
ផងក៏មិនដឹង។
• ធ្វើម៉េចទៅ សុភាពចាប់ដៃមិត្តទាំងពីរ និងមានទឹកមុខគួរឲ្យអាណិត ចុះបើខ្ញុំទៅសុំទោសគាត់យ៉ាងមើចដែរ
• ល្អហើយទៅភ្លាមទៅ គាត់ប្រាកដជាឈប់ខឹងនឹងឯង ។ (ដកស្រង់ពីសៀវភៅភាសាខ្មែរថ្នាក់ទី៧របស់ក្រសួងអប់រំឆ្នាំ២០០១
