កាលពីព្រេងនាយមានស្តេចមួយអង្គព្រះនាម ព្រហ្មទត្ត ជាស្តេចប្រកបដោយមហិទ្ធិឫទ្ធិល្បីសុសសាយពេញពិភពលោក។ គ្រប់ជនទាំងអស់ ទាំងអស់មាននគរ នាគ ហង្ស គ្រុឌ និងបណ្តាស្តេចសត្វនានា សុំចងមិត្តភាពជាមួយព្រះអង្គ។
កាលនោះមានស្តេចស្រមោចខ្មៅព្រមទាំងបរិវារជាច្រើនសែននាក់បាននាំគ្នាសុំចងមិត្តភាពនឹងស្រេចព្រហ្មទត្តដែរ។ អាមាត្យក៏ទទួលពាក្យនេះ ទៅទូលស្តេចៗតបវិញថា៖ សត្វស្រមោចជាសត្វតូច ថោកទាបណាស់មិនគួររាប់អាននាំឱ្យអាប់ឱនកិត្តិយសយើង ជាស្តេចមហាចក្រឡើយ។
ពេលនោះទីប្រឹក្សាម្នាក់ បានឱ្យយោលបល់ថា ការចងមិត្តភាពជាមួយស្តេចស្រមោចមិនមែននាំឱ្យអាប់កិត្តិយស ឬក៏ថោកទាបដល់ព្រះនរគរយើងឡើយ ថ្ងៃណាមួយព្រះអង្គនឹងត្រូវការកម្លាំងសត្វតូចៗនេះ ជាចាំបាច់មិនខាន។ សូមព្រះង្គគិតឱ្យបានល្អិតល្អន់ផងចុះ មុននឹងសម្រេចក្រាបទូល!
ចំណេរតមក នាកាលសម័យមួយ នៅពេលដែលស្តេចព្រហ្មទត្តកំពុងសម្រាកមានសត្វក្លឹសមួយ បានវារចូលទីក្នុងរន្ធព្រះការណ៌ព្រះអង្គ។ ស្តេចព្រហ្មទត្តយកកង្វារឆ្កឹះឆ្កៀលគ្រប់មធ្យោបាយ តែសត្វក្លឹសពុំព្រមចេញមកវិញសោះ។
ពេលនោះហើយ ទីប្រឹក្សាបានប្រាប់ស្តេចថា៖ បពិត្រព្រះរាជា! ពេលនេះហើយដែលព្រះអង្គត្រូវពឹងពាក់ដល់ស្តេចស្រមោច។
ទីប្រឹក្សាពោលចប់ ក៏ដើរទៅរកស្តេចស្រមោច និយាយប្រាប់អំពីអាការរោគរបស់ស្តេចព្រហ្មទត្តចប់សព្វគ្រប់។ ស្តេចស្រមោចក៏ទទួលខ្លួនយកអាសាស្តេចស្រមោចបានចាត់ឱ្យសេនាប្រាំនាក់ ដើម្បីចូលទៅក្នុងត្រៀកស្តេច ហើយខាំអូសក្លឹសនោះចេញមកយ៉ាងងាយស្រួល ក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លី។
គេនាំគ្នាសរសើរស្តេចស្រមោចគ្រប់ៗគ្នា។ ស្តេចព្រហ្មទត្តបាត់ឈឺត្រចៀក បានពោលថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅដល់ស្តេចស្រមោច ហើយក៏ឈប់មើលាយមិត្តរបស់ខ្លួនចាប់តាំងពីពេលនោះមក។
