កំណាព្យខ្មែរ មានប្រភពកំណើតតាំងពីមុនសម័យអង្គរមកម្ល៉េះ
បុព្វបុរសខ្មែរបានបង្កើតកំណាព្យមានទំរង់ផ្សេងៗគ្នាជាច្រើន
ស្នាដៃទាំងនោះបានបន្សល់ទុកដល់មនុស្សជំនាន់ក្រោយ។
កំណា្យខ្មែរមានក្បួនខ្នាតហើយប្រែប្រួលផ្លាស់ប្តូរទៅតាមលក្ខណៈបទនីមួយៗ
តាំងពីកាព្យមាត្រ(រង្វាស់កាព្យ) ចំណាប់ចួន ចង្វាក់ និង បរិយាកាស។
កំណាព្យ ជាប្រភេទអត្ថបទដែលសរសេរជាពាក្យកាព្យ ហើយមានលក្ខណៈពីរោះរងំ។ កំណាព្យមានច្រើនប្រភេទដូចជា បទកាកគតិ ពំនោល ពាក្យបួន ពាក្យប្រាំពីរ ជាដើម។ កាព្យមាត្រ ឬ រង្វាស់កាព្យ ជាចំនួនព្យាង្គក្នុងឃ្លា និង ចំនួនឃ្លាក្នុងវគ្គរបស់កំណាព្យ។ កាព្យមាត្រ ឬ រង្វាស់កាព្យប្រែប្រួលទៅតាមបទរបស់កំណាព្យ។
ចូរអ្នកអានអត្ថបទកាព្យដកស្រង់ពីច្បាប់ក្រង៉ុយ ទំព័រទី៦ បោះពុម្ពឆ្នាំ១៩៨៩ ខាងក្រោមនេះ៖
បទកាកគតិ
កុំដៀលអ្នកស្រែ ត្រួកួលឯងខ្មែរ កុំប្រែក្រឡាស់
ក្រឡេកឃើញគុណ ទន់ខ្លួនសំពះ កុំធ្វើអ្នកណាស់
កុំត្មះអ្នកក្រ។
អ្នកកុំភ្លេចគុណ គ្រូលេខនព្វន្ត គ្រូសូត្រអក្សរ
កុំចាប់ដៃទាញ គំនាប់ងក់ក កុំជជែកត
ស្មើមិត្តសម្លាញ់។
កាព្យមាត្រ ឬ រង្វាស់កាព្យ ជារាប់ចំនួនព្យាង្គក្នុងឃ្លា និង ចំនួនឃ្លាក្នុងវគ្គរបស់កំណាព្យ។ កាព្យមាត្រ ឬ រង្វាស់កាព្យ ប្រែប្រួលទៅតាមបទរបស់កំណាព្យ។ កំណាព្យខ្មែរ មានក្បួនខ្នាតហើយ ក្បួនខ្នាតទាំងនោះប្រែប្រួលផ្លាស់ប្តូរទៅតាម លក្ខណៈបទនីមួយៗ តាំងពីកាព្យមាត្រ(រង្វាស់កាព្យ) ចំណាប់ចួន ចង្វាក់ និង បរិយាកាស។
