កាលពីយូរលង់ណាស់មកហើយណាស់ពុំដែលឈ្លោះទាស់ទែងគ្នាឡើយមានបងប្អូនប្រុសពីរនាក់ស្រឡាញ់គ្ន កាលណាបងប្រព្រឹត្តខុសអ្វីមួយប្អូន រំឭកបងស្តាប់ និងធ្វើ តាមដោយរីករាយ ។ ចំណែកស្ងួនក៏ដូចនោះដែរ ។
នៅពេលមួយនោះប្រទេសជាតិមានសង្គ្រាមនៅព្រំដែន ។ បុរសបងក៏ ត្រូវទៅបំពេញកាតព្វកិច្ចការពារជាតិ ។ ពេលបងចេញទៅមិនទាន់បានប៉ុន្មានថ្ងៃ ផង ដោយសេចក្តីនឹករឭកបងខ្លាំងពេក បុរសស្ងួនក៏លួចរត់ទៅរកបងនៅឯ សមរភូមិ ទៅដល់សមរភូមិ បុរសប្អូនឃើញបងកំពុងតែត្រូវីដាវកាប់សត្រូវ យ៉ាងអង់អាចជាមួយយុទ្ធជនដទៃទៀត។ ប៉ុន្តែ ដោយទ័ពសត្រូវមានគា្នច្រើន ក៏ឡោមព័ទ្ធបុរសបងនិងយុទ្ធជនដទៃទៀតជាប់ ។ បុរសបួនឃើញគ្រោះអាសន្ន ដល់បងប្រុសក៏គិតក្នុងចិត្ត . ពេលនេះគ្រោះអាសន្នដល់ជីវិតបងប្រុសអញពុំ ខានឡើយ ! គាត់មានប្រពន្ធមានកូនតូចៗច្រើននាក់! ប្រសិនបើគាត់ស្លាប់ទៅ ក្មួយៗរបស់អញនឹងកំពគ្មានឪពុក ។
ចំណែកអញខ្លួនមួយមិនអីទេស្លាប់ក៏ស្លាប់ ទៅចុះ ហើយក៏ចាត់ទុកជាការលះបង់ ដើម្បីជនរួមឈាមនិងប្រទេសជាតិរបស់ អញផងដែរ..." ។ គិតដូចនេះហើយបុរសប្អូនក៏កន្ត្រាក់ដាវពីខ្មោចទ័ពសត្រូវស្ទុះ ចូលទៅជួយបងប្រុសហើយស្រែកៈ សុំបងប្រុសរត់យកតែរួចខ្លួនសិនចុះទុកឲ្យខ្ញុំ ជាអ្នកទប់ទល់ជាមួយសត្រូវ។ បុរសបងមិនដាច់ចិត្តដកខ្លួនថយចោលប្អូន និងយុទ្ធជនដទៃទៀតឡើយ ។ ជាភ័ព្វល្អទ័ពជំនួយក៏មកដល់ សត្រូវបាក់ទ័ពរត់ខ្ចាត់ ខ្ចាយវិនាសអន្តរាយអស់ពីមាតុភូមិនាពេលនោះទៅ ។ (ដកស្រង់ពីសៀវភៅរឿងនិទានរបស់ក្រសួងអប់រំឆ្នាំ១៩៨២)