មេរៀនទី៤ (សង្ខេបមេរៀន) វេយ្យាករណ៍៖ នាមការក៍ ឬការកនាម

និយមន័យ៖

       នាមការក៍ គឺជានាមដែលសម្តែងអំពើ ឬអ្នកមានសភាពលក្ខណៈបែបណាមួយ។ នាមការក៍ ឬការកនាមមានកំណើតពីកិរិយា គុណនាម និងនាម។
១. អ្នកភ្ជួរ អ្នករាស់ អ្នកស្ទូង បំពេញភារកិច្ចរៀងៗខ្លួនយ៉ាងសកម្ម។ ពាក្យ “អ្នកភ្ជួរ អ្នករាស់ អ្នកស្ទូង” ជានាមការក៍។
-       អ្នកភ្ជួរ            <        អ្នក     +        ភ្ជួរ      (កិ)
-       អ្នករាស់          <        អ្នក     +        រាស់    (កិ)
-       អ្នកស្ទូង         <        អ្នក      +        ស្ទូង    (កិ)។
២. ពូសំជាថ្មើរព្រៃម្នាក់។ សត្វដំបូងដែលគាត់ជួបគឺល្មូន។ ពាក្យ “ថ្មើរ ល្មូន” ជានាមការក៍។
-       ថ្មើរ               <        ដើរ     +        ផ្នត់ជែក         [-ម-]
-       ល្មូន              <        លូន    +        ផ្នត់ជែក         [-ម-]។
៣. អ្នកតូចក្តី អ្នកធំក្តី ត្រូវចេះអធ្យាស្រ័យគ្នាទៅវិញទៅមក និងរក្សាសាមគ្គីភាពឱ្យបាន ទើបមានឈ្មោះថាជាអ្នកខ្ពស់ អ្នកប្រាជ្ញ ពុំមែនជាអ្នកល្ងង់ ឬង្នកខ្លៅ។ ពាក្យ “អ្នកតូច អ្នកធំ អ្នកខ្ពស់ អ្នកប្រាជ្ញ” ជានាមការក៍។
-   អ្នកតូច           <        អ្នក     +        តូច     (គុ)
-   អ្នកធំ              <        អ្នក     +        ធំ       (គុ)។
៤. អ្នកស្រែ អ្នកចម្ការ អ្នកក្រុង នាំគ្នាប្រយុទ្ធស្តារសេដ្ឋកិច្ចពុំឈប់ឈរ។ ពាក្យ “អ្នកស្រែ អ្នកចម្ការ... ” ជានាមការក៍។
-   អ្នកស្រែ           <        អ្នក     +        ស្រែ    (ន)
-   អ្នកចម្ការ         <        អ្នក     +        ចម្ការ   (ន)។
កំណត់សម្គាល់៖ នាមការក៍ ក្នុងភាសាបាលីសំស្រ្កឹត អាចសម្គាល់បានដោយសារផ្នត់ចុងក្រោយបច្ច័យ និងមានបច្ច័យបីទៀត (ឥនី ឥ ឦ) សម្រាប់បន្ថែមលើពាក្យឱ្យក្លាយទៅឥត្ថីលិង្គ។
ឧទាហរណ៍៖
- កម្មករ       (បុំ)    កម្មកាវិនី        (ឥ)
- ទាយក      (បុំ)    ទាយិកា         (ឥ)។