នាមការក៍
គឺជានាមដែលសម្តែងអំពើ ឬអ្នកមានសភាពលក្ខណៈបែបណាមួយ។ នាមការក៍ ឬការកនាមមានកំណើតពីកិរិយា
គុណនាម និងនាម។
១. អ្នកភ្ជួរ
អ្នករាស់ អ្នកស្ទូង បំពេញភារកិច្ចរៀងៗខ្លួនយ៉ាងសកម្ម។ ពាក្យ “អ្នកភ្ជួរ អ្នករាស់ អ្នកស្ទូង” ជានាមការក៍។
- អ្នកភ្ជួរ < អ្នក + ភ្ជួរ (កិ)
-
អ្នករាស់ < អ្នក + រាស់ (កិ)
- អ្នកស្ទូង < អ្នក + ស្ទូង (កិ)។
២. ពូសំជាថ្មើរព្រៃម្នាក់។
សត្វដំបូងដែលគាត់ជួបគឺល្មូន។ ពាក្យ “ថ្មើរ
ល្មូន” ជានាមការក៍។
- ថ្មើរ < ដើរ + ផ្នត់ជែក [-ម-]
- ល្មូន < លូន + ផ្នត់ជែក [-ម-]។
៣. អ្នកតូចក្តី អ្នកធំក្តី ត្រូវចេះអធ្យាស្រ័យគ្នាទៅវិញទៅមក
និងរក្សាសាមគ្គីភាពឱ្យបាន ទើបមានឈ្មោះថាជាអ្នកខ្ពស់ អ្នកប្រាជ្ញ ពុំមែនជាអ្នកល្ងង់
ឬង្នកខ្លៅ។ ពាក្យ “អ្នកតូច អ្នកធំ អ្នកខ្ពស់ អ្នកប្រាជ្ញ” ជានាមការក៍។
- អ្នកតូច < អ្នក + តូច (គុ)
- អ្នកធំ < អ្នក + ធំ (គុ)។
៤. អ្នកស្រែ អ្នកចម្ការ អ្នកក្រុង នាំគ្នាប្រយុទ្ធស្តារសេដ្ឋកិច្ចពុំឈប់ឈរ។
ពាក្យ “អ្នកស្រែ អ្នកចម្ការ... ”
ជានាមការក៍។
-
អ្នកស្រែ < អ្នក + ស្រែ (ន)
-
អ្នកចម្ការ < អ្នក + ចម្ការ (ន)។
កំណត់សម្គាល់៖ នាមការក៍ ក្នុងភាសាបាលីសំស្រ្កឹត
អាចសម្គាល់បានដោយសារផ្នត់ចុងក្រោយបច្ច័យ និងមានបច្ច័យបីទៀត (ឥនី ឥ ឦ) សម្រាប់បន្ថែមលើពាក្យឱ្យក្លាយទៅឥត្ថីលិង្គ។
ឧទាហរណ៍៖
- កម្មករ (បុំ) កម្មកាវិនី (ឥ)
- ទាយក (បុំ) ទាយិកា (ឥ)។
