- ទិវង្គត (កិ) លាចាកលោក (ស្លាប់)។
- រាជវង្ស (ន)
វង្សត្រកូលព្រះរាជា។
- បេតិកភណ្ឌ (ន) ទ្រព្យសម្បត្តិ
ឬកេរមរតកមានជាប់ជាតំណតាំងពីដូនតា។
- សុគត (កិ) ស្លាប់
មរណៈទៅកើតឋានដែលល្អហើយ ទៅហើយដោយស្រួល។
- សតវត្សរ៍ (ន)
មួយរយឆ្នាំ។
- គម្ពីរ (ន)
សាស្រ្តា ច្បាប់វិន័យ។
- ឯករាជ្យ (ន) ភាពជាម្ចាស់លើប្រទេសខ្លួន។
កាលនោះដីខ្មែរធំល្វីងល្វើយ កូនចៅខ្មែរអើយកុំខ្ជីខ្ជា
សេ្តចខ្មែរខ្លាំងណាស់ឥតគណនា កម្រជាតិណាផ្ទឹមរាជា។
ខាងកើតដីខ្មែរទល់ស្រុកចាម ខាងលិចហួសសៀមទល់ភូមា
ខាងជើងទល់ចិនណាបុត្រភ្ងា ខាងត្បូងសោភាទល់សមុទ្រ។
ស្តេចខ្មែរខំថែប្រមូលផ្តុំ ពង្រីកឱ្យធំគ្មានតក់ស្លុត
ទុកឱ្យកូនចៅកម្ពុជបុត្រ សាងឈ្មោះល្អផុតឱ្យគង់វង្ស។
មុនព្រះអង្គចូលទិវង្គត បណ្តាំមួយគត់ចាំឱ្យគង់
មិនថាប្រជាឬរាជវង្ស កុំភ្លេចទ្រទ្រង់បេតិកភណ្ឌ។
[...]សៀមថៃហុតទឹកសម្លឹងកាក ខ្មែរស្តោះខ្មែរខាកសៀមធ្វើហី
តែកុំច្រឡំសៀមឬថៃ សម្លឹងទឹកដីខ្មែរឥតក្រែង។
សតវត្សរ៍ទីដប់ប្រាំបួន ខ្មែរយើងភ្លេចខ្លួនឈ្លោះគ្នាឯង
សៀមចូលលូកដៃឥតរអែង បាត់បីខេត្តជាក់ស្តែងអស់ដប់មួយ។
មកដល់សង្រ្គាមចូលលោកទីពីរ សៀមលេបវាតទីឥតមានព្រួយ
បារាំងខ្មែរខ្វល់សៀមរំអួយ បានបីខេត្តជួយអាងជប៉ុន។
បាត់ដំបង សៀមរាប កំពង់ធំ ខ្មែរទ្រហោយំព្រួយពេកពន់
ដប់ប្រាំបួនសែប្រាំមួយគន់ ទើបសៀមទោរទន់ឱ្យខ្មែរវិញ។
ពេលខ្មែរកំពុងខ្វល់ខ្វាយខ្លាំង ទាមទារបារាំងឱ្យថយចេញ
ប្រគល់ឯករាជ្យខ្មែរឱ្យពេញ សៀមឆ្លៀតប្រវ័ញ្ចព្រះវិហារ។
ដូច្នេះសូមខ្មែរប្រុងប្រយត្ន ប្រហែសត្រូវបាត់គួរម្នីម្នា
នាំគ្នាសាមគ្គីកុំខ្ជីខ្ជា ការពារប្រសើរជាងព្យាបាល។
